بیاد داداش حمید ......

چه جانانه رفتی ....

رفتی که رفتی نه نگاهی به عقب انداختی ،

نه نگاهی به ما ....

جای خالی تو پرشد ، از حسرت و آه و فغان .

هر دم سینه پر شد از رنج دوری ات ، حتی یک نگاه

چشمهایمان مانده به راه، تا شاید رسد خبری از تو ، هرچند کوتاه .

اما نه آمدی نه خبری آمد از جانب تو ....

گذشت روزها و لحظه ها ؛

گویند هشتاد نود روزی شده از ترک کردنت ، رخت بستن و رفتنت

باسختی لک و لکی میکنیم ،هم من هم دیگران

عادت که نه !

کنار که نه !!

اما به لاجبار سعی به تحمل میکنیم ...

آخر سخت است ندیدن عزیزت

یک روزی بگویند دیگر نیست و رفت از پیش شما

این روزها سخته

گفتند آزادت کنیم تا به راهت ادامه بدی

حتی روحتم نماند پیش ما